“وسوسهٔ هدایتگری را از ذهنت بیرون کن”

⭐️ اگر می‌خواهی عامل هدایت باشی لطفا نخواه کسی را هدایت کنی. از وسوسهٔ هدایت کردن دیگران و نقش هدایتگری برای خودت دست بردار. هدایت کردن کار من و تو نیست. آن کار خداست. ببین به پیامبر(ص) چه می‌فرماید؛ “اِنَّکَ لا تَهدِی مَن اَحبَبتَ وَ لٰکِنَّ اللهَ یَهدِی مَن یَشاء” (اینطور نیست که هر که را تو دوست داشته باشی می‌توانی هدایت کنی، بلکه این خداست که هر که را بخواهد هدایت می‌کند). ای دوست، جامعه و محیطی آرام و به‌سامان می‌خواهی، وسوسهٔ هدایتگری را از ذهنت بیرون کن. در کاری که ذاتاً مربوط به تو نیست فضولی نکن و با دخالت‌ها و برداشت‌های ذهنی‌ات بیش از این کار‌خرابی به بار نیاور. جامعه‌ای هدایت‌شده می‌خواهی نقش هدایتگر بخودت نگیر. خودخوانده خود را مأمور هدایت مپندار. از این وسوسهٔ نفسانی رها شو. ردای هدایتگری تنها برازندهٔ خداست. چنین ردایی را برای من و تو ندوخته‌اند. تو فقط می‌توانی خودت خوب و سالم زندگی کنی. دروغ نگویی، دزدی نکنی، بد قول و بدعهد نباشی، به اموال مردمان خیانت نکنی، صادق و درستکار باشی… اگر اینگونه باشی، یعنی اگر خودت خوب و ساده و متعالی زندگی کنی، بی‌آنکه بدانی عملاً عامل هدایت الهی شده‌ای و خداوند چون بخواهد از طریق آثار اعمال تو و نوع زندگیِ تو، در دیگران تأثیر نیک می‌گذارد و باعث هدایت‌شان به حیات طیبه می‌شود. این مطلب فرق دارد به اینکه تو یکراست برای خودت نقش هدایتگری قائل شوی و شروع به دخالت و فضولی در حیات خدادادهٔ دیگران کنی. نکته را دریاب.

مسعود ریاعی