“نکاتی در باب تاریکی”

⭐️ همه چیز از “نور” به وجود آمده است حتی تاریکی. تاریکی نور به غیب رفته یا نهان شده است. می‌توانی آن را نور سیاه بنامی و این تاریک را “یکِ‌تار” بخوانی.

⭐️ دو قلمرو نور و تاریکی، هر دو از آنِ نور أعلیٰ هستند که خودْ نور بَحت، یگانه، و نادیدنی است. “او” در قلمرو نور با روشنایی و وضوح کار می‌کند و در قلمرو تاریکی با نور سیاه و در نهان. اینان دو قلمروی وجودی‌اند که با هم جریان حیات را شکل داده و به پیش می‌برند.

⭐️ نور أعلیٰ کارگاه اسراری خلقت خود را در تاریکی قرار داده است. بقول قرآن در ظلمات سه‌گانه. و آن یک کارگاه شگرف و اسراری است که دست‌اندر کار خلقی اعجاب‌انگیز است.

⭐️ برخی تاریکی را عدم گفته‌اند اما این عدم به معنای هیچ و پوچ نیست بلکه به معنای وجود تجلّی نیافته است. آن آب حیات که گفته‌اند در این تاریکی نهان است همچنانکه گنج‌های عظیم که به تمثیل مار بر آن نشسته نیز آنجاست.

⭐️ نور أعلیٰ بر فراز دو قلمروی نور و تاریکی است. او خالق و جاعل آنان است. نور و تاریکی ظاهراً متضاد یکدیگرند. اما نور أعلیٰ که در رأس است و محیط بر آنهاست، متضادی ندارد. نور را نیز مراتبی است همچنانکه تاریکی را مراتبی است.

⭐️ نور أعلیٰ چنین تقدیر نموده که قلمرو نور، دهنده باشد و قلمرو تاریکی دریافت‌کننده. اولی چونان نیروی مذکر و دیگری چونان نیروی مؤنث عمل می‌کند. خودِ نور أعلیٰ نه مذکر است نه مؤنث. و دستگاه عظیم و اسراری خلقت همانطور که گفته شد در قلمرو تاریکی یعنی در وجههٔ مؤنث هستی نهان است.

⭐️ دو قلمرو نور و تاریکی که ظاهراً متضاد به نظر می‌رسند در واقع دو همکار دیرینه‌ در راستای خدمت به جریان حیات و آگاهی‌اند. تقدیر چنین است که در هر فصلی از وجود، چیزی ارزشمند از دل تاریکی به منصهٔ ظهور رسد و به قلمرو نور رهسپار گردد.

⭐️ دو قلمرو نور و تاریکی دارای یک ارتباط اسراری و بده و بستانی ویژه اند. این ارتباط از طریق برزخ مابین این‌دو انجام می‌پذیرد. جهان محسوسی که در آن بسر می‌بریم همان برزخ است. ما همگی مابین عالَم نور و عالَم ظلمت قرار گرفته‌ایم. در این برزخ هم نور هست هم تاریکی. درست مثل درون خودمان. چشم مشاهده‌گر، این هر سه را در خود مشاهده می‌کند. با تولد نورانی می‌توان به قلمرو نور رفت.

⭐️ قلمرو نور را “ربّ‌النّاسِ” اداره می‌کند و قلمرو تاریکی را “ملک‌النّاسِ”. “اله‌الناس” خودْ بر فراز است و محیط. اینان سه تجلّی از یک ذات‌اند که در همکاری تنگاتنگ و در راستای تحقق طرح الهی‌اند.

⭐️ هیچکدام در قلمروهای یکدیگر دخالتی ناموجه و ناساز ندارند. آنچه هست ارتباط و بده و بستان است. زیرا قرار است که در هر بار چیزی ارزشمند و جاودانه از دل تاریکی که مقر دستگاه خلقت اسراری نور أعلیٰ است، به منصهٔ ظهور رسد. می‌توانی خروجی کار را انسان‌های‌ واصِل و کاملی بدانی که بر اساس نمونهٔ انسان ازلی یعنی انسان نورانی اولیه، ساخته و پرداخته شده‌اند.

⭐️ در هر دوره‌ای ذراتی از قلمرو نور، یعنی ذراتی نورانی، به ضرورت وارد قلمرو تاریکی می‌گردند. زیرا همانطور که گفته شد این خلقت و محصول شگفت آن، نتیجهٔ همکاری و هم‌یاری هر دو قلمرو است. باید نطفه‌ای مستعد با قابلیت تحول، از این دو نیرو، شکل گیرد. این ذرات نورانی به محض ورود، تاریک شده و به عبارتی لباس تاریکی به تن می‌کنند. زیرا کل این فرآیند در تاریکی محقق می‌شود. مراتبی است اسراری که حتی ملائکهٔ مقرب هم نباید شاهد آن باشند. که نیستند. این مقام و جایگاه تنها از آنِ “لا یَعلَمُها اِلّا هُوَ” است.

⭐️ اینطور نیست که در قلمرو تاریکی هیچ نوری نباشد. در آنجا هم نور هست اما نورهایی‌اند که بجای شناخت، تردید و توهّم را دامن می‌زنند. نورهایی که باطن امر را بیش از پیش مستور می‌سازند. این نورها خودْ حجاب‌اند. ظاهرِ چیزها را نشان می‌دهند اما روند باطنی‌شان را هرگز.

⭐️ قلمرو تاریکی بر خلاف تصور بسیاری، قلمرو مهم و اساسی است. کارگاه هستی در آن است و تمامی به ظهور رسیدگان بقول قرآن از این کارگاه از این قلمرو و از “ظلمات ثلاث” آن سر برون آورده‌اند. -“آن‌ سالکی که به راه جامع اضداد است امید که بخوبی دریابد که چه رفت”.

برگرفته از مکتوبات

مسعود ریاعی