“معنای گناه از نگاه چوپان پیر”

⭐️ وقتی از او پرسیدند که گناه چیست، بلافاصله و بدون تردید پاسخ داد: “گناه یعنی هدر دادن انرژی حیاتی”. هر کار بیهوده و احمقانه‌ای که انرژی تو را ببلعد، آن گناه است. این جهان یک مجموعهٔ انرژیایی است. شما نه فقط برای پیشبرد روند زندگی معمولی‌تان نیازمند انرژی هستید، بلکه به عنوان یک سالک، برای درک عوالم مختلف و برای نیل به حیات و آگاهی برتر، بشدت محتاج آنید. بی‌انرژی بودن یعنی مرگ، یعنی نفهمی، یعنی عدم ادراک، یعنی نبودن… آن‌که اندک انرژی حیاتی‌اش را صرف حماقت‌ها، صرف عادات مخرب و افکار و اوهام بی‌حاصل می‌کند، بی‌شک گناه‌کار هموست. تو حتی اگر بخواهی “حق” را بپرستی، به انرژی نیازمندی، اگر بخواهی چیزی را “بفهمی” به انرژی نیازمندی، اگر بخواهی دیگری را “یاری” کنی، به انرژی نیازمندی، و اگر بخواهی به سطح والاتر حیات “عروج” کنی، به انرژی نیازمندی… آری، گناه یعنی هدر دادن این انرژی. من هیچ تعریف دیگری برای آن ندارم. پس یاد بگیر که با ترک عادات مخرب، با رهایی از فکر و خیال‌های بیهوده، و با ترک اعمالی که باعث نشت انرژی است، آن را حفظ و ذخیره‌سازی کنی. چه شما حتی برای ملاقات با آن “ناشناختنی” نیازمند انرژی هستید. من هیچ کاری را -چه دنیوی چه اُخروی- نمی‌شناسم که انرژی نخواهد. پس با بی‌خواهشی و بی‌آرزویی، انرژی‌تان را حفظ کنید و آن را جز به ضرورت خرج نکنید. و باز و باز برای چندمین بار تکرار می‌کنم که گناه چیزی نیست جز هدر دادن انرژی حیاتی.

برگرفته از حکایات چوپان پیر

مسعود ریاعی