“روان بودن روان”
بهمن 23, 1404
“کورهٔ پخت و پز”
بهمن 24, 1404
⭐️ انسانها غالباً برای رسیدن به نتیجه کار میکنند. تلاش میکنند تا به نتیجهٔ دلخواهشان برسند. که البته این در دنیا همیشه شدنی نیست. همیشه نمیتوان به “شدن” یا به “نتیجه دلخواه” دست یافت زیرا نیروی عظیمی در “نشدن” و در “بینتیجهگی” نهفته است که در تقابل عمل میکنند. سالکان فرزانه این نکته باطنی را بخوبی آگاهند فلذا همواره از نیروی نشدن و بینتیجهگی بهره میبرند. برای بهرهوری از نیروی شگفت “نشدن” و “بینتیجهگی” باید “نتیجه” را رها کنی. تو با این کار نیروی نهفته در بینتیجهگی را شکار کردهای. این یعنی “نشدن” که خود دارای نیروست، نیرویش را تقدیم تو میکند. دقت کن! “نشدن” نیرویش را تقدیم میکند نه “نشدن” را! زیرا هر کاری بالآخره به نتیجهای منجر میشود. اگرچه از آن ناآگاه باشیم. نکته اینجاست که وحدت این دو نیروی متقابل در وجود تو، یک نیروی عظیم یا نیرویی کل را محقق میکند. یک نیروی جادویی و اسرارآمیز! در این کیفیت؛ تو عمل میکنی اما بدون آنکه ذهنت درگیر رسیدن به نتیجهای خاص باشد. اتفاقات شگفت و خارق العاده منبعث از این کیفیت است. پس هر آنچه بشود در خدمت تو و به نفع تو خواهد بود. زیرا در این کیفیت؛ تو جامع اضداد شدهای. نیروهای متقابل در مرکزیت وجود تو خانه کردهاند آن هم بیآنکه درگیر باشند. زیرا تو جانبدار هیچکدامشان نیستی. پس اجازه میدهی که آنها در وحدت عمل کنند. در کانون وجود تو و با شکل تو ظهور یابند. “وَ کُلٌ یَعمَلُ عَلیٰ شاکِلَتِهِ” بدون دخالت ذهن تاریک بشری محقق گردد. ای دوست، بجای ستیز با نیروی “نشدن”، از آن بهره بگیر. نیروی نهفته در “بینتیجهگی” را شکار کن. به خدمتت در آور. و آنگاه “شدن” و نتایج اسرارآمیزش را “شاهد” باش. تو با این روند؛ عمل در بیعملی را عامل بودهای! زیرا نتایج محدود ذهنی را رها کرده و نتایجی عظیمتر و همهجانبه را نشانه رفتهای. در این وضعیت، نتیجه هرچه بشود به نفع تو و رشد تو خواهد بود.
مسعود ریاعی
