“تسلیم فطرت الهی ‌خویش بودن”

⭐️ در موقفی از سلوک در خواهی یافت که معنای “تسلیم” یعنی اینکه تو خودت باشی. همان که خدا آفریده است. وقتی خودت نباشی یعنی از حوزهٔ تسلیم خارج گشته‌ای. تنها تسلیم و پذیرشِ خودِ فطری‌ات است که باعث رشد و شکوفایی و وصل تو می‌شود. تو حتی اگر در شهر انبیاء باشی اما خودت نباشی، باخته‌ای. هیچ رشدی نداشته‌ای. خود بودن اساس کار است. خود واقعی‌ات باش حتی اگر از آن شهر بیرونت کنند. و بدان؛ تمام آنچه را که به آن نیازمندی، در این “خود” نهاده‌اند. خود واقعی تو یک پادشاه تمام عیار است. زیرا چیزی نیست که به تو نداده باشند “وَ آتاکُمُ اللهُ مِن کُلِّ ما سَأَلتُمُوهُ”! خداوند خود در سِرشت ذاتی و فطرت تو حضور دارد. اصلاً تو را از فطرت خودش سرشته ‌است؛ “فِطرَتَ الله الَّتِی فَطَرَ النّٰاسَ عَلَیها”! این یعنی فطرتِ تو، الهی است. خود واقعی تو، الهی است. “تسلیم” در معنای غایی‌اش آن نیست که بروی تسلیم این شخص یا آن شخص شوی. تو باید فطرت الهی خودت را تسلیم باشی. باید همان را به تمامی بپذیری و همان باشی و بر همان راه و طریقت ببالی. راه تو از درون خودت می‌گذرد. تو از درون خودت به حقیقت وصل بوده و هستی. فقط کافیست به این وصل آگاه شوی. همین. و سلوک و بهره‌وری از تعالیم بزرگان، چیزی جز برای نیل به همین آگاهی رهایی‌بخش نیست.

مسعود ریاعی