“جمع و پراکندن”!

⭐️ نمی‌توانی فقط جمع کنی اما پراکنده نکنی. فقط جمع کردن و پراکنده نکردن، هلاکت است. و این هلاکت را همان چیزهایی که عمری جمع کرده‌ای موجب می‌شوند. راه سالکان، جذب و آنگاه پراکندن است. آن‌ها با بخشش است که حوزهٔ وجودی خود را در هستی گسترش می‌دهند و بزرگ و بزرگ‌تر می‌شوند. خورشید را ببین! نیرویش را جمع و آنگاه با تمام قُوا نور حیات‌بخشش را به اطراف پراکنده می‌کند. و این اسراف نیست. بخشش زندگی و گسترش آن است. این خورشید، بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که در آسمان می‌بینی. او در تک تک موجودات زمینی و آسمانی زندگی می‌کند. زیرا بخشندهٔ بی‌توقع است. هرچه بیشتر ببخشی، خودت زنده‌تر می‌شوی. و بالعکس هرچه حریصانه جمع کنی، مردگی و جمود را بسوی خود کشیده‌ای. بدان؛ نیروی حیات آنگاه زندگی‌بخش است که جریان داشته باشد. و جریان حیات امری جزئی و شخصی نیست. همگانی است. همه را شامل است. تو وقتی زنده هستی که موجودات بیشماری زنده باشند. پس اگر خواهان حیات واقعی هستی، جریان زندگی را محترم بدار و بخشنده باش. بخشیدن، رهایی است. آن مجوز عروج به مراتب والای حیات است. همچون خورشید باش و از تمام شدن نترس. که تمام شدنی در کار نیست، تحولی شگرف در کار است.

مسعود ریاعی