“خودیتِ متعال تو، خانهٔ حقیقی توست”

⭐️ با “خود” بودن یعنی در خانه بودن. خانهٔ حقیقی، خودیت توست. بی‌”خود” بودن یعنی بی‌خانمانی. هر جای جهان که بِرَوی، چون بی‌”خود” باشی، آواره‌ای. با هر کس که باشی چون بی‌”خود” باشی، تنهایی. با “خود” بودن، حیات واقعی است. با “خود” بودن، اهل خود را یافتن است. و این “خودیت” همان خانه‌ای است که آن را جز در عمق وجودت در هیچ‌کجای دیگر نخواهی یافت. باید سالکانه بدان باز گشت. پس “وَاجعَلُوا بُیُوتَکُم قِبلَةً”(خانه‌های‌تان را قبله قرار دهید)! رو سوی خانه‌هایتان کنید! خودیت‌تان را دریابید! و آن را با تمام وجود صیانت کنید؛ “قُوا اَنفُسَکُم”! چه خودیت متعال شما، خانهٔ شما و بهشت جاودانتان است.

مسعود ریاعی