“انار”

من از اعماق انار آمده ام. اعماق انار جائيست بي شكل و بي جسم. اكنون دانه دانه ام. رسيده به كثرت. هر دانه ام را كه بكاري اناري به بار مي آورد شيرين تر از پيش، سرخ تر از قبل. در اعماق انار همه چيز بي تمايز است. يك هستِ بي اختلاف. اینجا دانه اي است كه مادر همهٔ دانه هاست. و دانه نيست. كل است. دانهٔ مادر، هيچ بُعدي ندارد. بُعدسازي است بي بُعد. و من مادرم را مي شناسم. اُمُ الكتاب ام را ديده ام. چه از اعماق انار آمده ام. پدرم روح آگاهی است كه خود را با اُمُ الكتاب عجين كرده است. و من از هر دو به وفور در خود نهان دارم. اعماقِ انار واحد است. همه چيز هست اما بي عرض و طول، بي زمان و بي مكان. هيچ چيز غايب نيست. “و ما كُنّا غائ بِين”. همه حضور است بي تمايز. لازم نيست چيزي بخواهي، چون هست. لازم نيست به جايي بروي، چون رسيده اي. لازم نيست فكر كني، چون مجهولي نيست. در اعماق انار، آرزو به كارت نمي آيد. خواستن، بي مفهوم است. چه، سرشار است. پس هم داراي نارم، هم ضد نارم. “انارم”. هر دو را يكجا در خود دارم. بهشت و جهنمم را با خود به اين سو و آن سو مي برم. تا چگونه نگاهم كنند و خريدار كدامين شوند. من در گمانِ خورندهٔ خويش، پنهان گشته ام. هر گماني كه داشته باشد همان تشديد مي شود. پس آنگاه كه دانه هايم را به كام مي بري، گمان خير داشته باش تا خيرم به عيان ببيني. چه من در گمان خورندهٔ خويش پنهانم. جايگاه اصلي ام، بهشت است “فيهِما فاكهةٌ و نَخلٌ و رمانٌ”. ولي گهگاه از اين جهنم نيز سر بر مي آورم. اما اينجا متشابهم “و الز َّيتُونَ و الر ُّمانَ متشابِهاً و غيرَ متَشابِه” و به چهرهٔ اصلي نيستم. با كثرت، در كثرتم و در وحدت، وحيد. هر دانهٔ سرخ ام، هزاران دانه مي زايد و در فصل عروج به اصل باز مي گردد و باز ميگرداند. و اين سنتي است أزلي كه از پدرم به ارث برده ام . من خورده مي شوم و چون خورده شوم، هر بار لطيف تر از پيش، از وجود خورنده ام سر بر مي آورم. و با دانه “كلمه” اين سو و آن سويش مي كشانم تا آخرالأمر به باغ خدا وارد آيد. همواره بر باد سوارم. آشپز سالکان درگاهم. بر “ريح” غذاي همه را مي رسانم. و دانه ها را يكي يكي مي كارم. بهشت، بي انار جلوه اي ندارد. بي رنگ و بي بوست. اصلاً بهشت نيست. انار پر از دانه است اما يكي است. پر از كثرت است اما واحد است. جز اين نمي تواند باشد. او هم يك است هم همه. انار است، انار… من از اعماق انار آمده ام تا تو را نيز به اعماق برم. جايي كه اين هست، نيست. و آن نيست، هست. رساندن به چشمهٔ خودت… انار را تنها بخور، آن را با كسي شريك مشو. كه پيامبر(ص) چنين سنت داشت. از ميان تمامي ميوه ها و غذاها فقط انار را تنها ميخورد و با كسي “شريك” نمي شد! چه خوب مي دانست كه آن، چه هست و از كجاست و به كجاست! با انار دوست باش تا “نارت” را فرو نشاند و “نورت” را بيفروزد. قدر انار را بدان كه هميشه در دسترس نيست. فصل آن تنها هنگامه خزان است. گاه رفتن… موسم رفتن، انار مركب خوبي است. ميوه ی موحدان است. جمع الجمع.

بر گرفته از مقدمه کتاب “چند تکه ابر” مسعود ریاعی