“از دانستگی به ناشناختنی”

⭐️ وقتی گفته می‌شود که سالک باید رها از دانش‌ها و دانستگی‌ها باشد بدان معنی نیست که آنها در هیچ زمینه‌ای به درد نمی‌خورند بلکه به معنای آن است که تو ذهن خودت را به آنها زنجیر نکنی و محدود نسازی. زیرا آگاهی‌ها‌ نامحدود و بیکران‌‌اند و سالک پیوسته در “امر ناشناختنی” سیر می‌کند. “امر ناشناختنی” قلمرو حیات سرمدی است و تمامی انرژی‌ها و آگاهی‌ها از آن کیفیت سر برون می‌آورند. و از آنجا که “ناشناختنی” است پس هیچ قضاوت و تعریفی را بر نمی‌تابد. در حضور “ناشناختنی” تنها می‌توان “شاهد” بود و “تسلیم”. در آن کیفیت متعالی، خاموشی سالک عین روشنایی اوست. و یادت باشد که اِعجازها و خلاقیت‌ها از “ناشناختنی” برون می‌زنند.

مسعود ریاعی