اساتید بزرگ، کس نیستند، "هیچ کس" اند. خالی از هر نوع منیّت اند. این هیچ کس بودن فراتر از هر کس است. علوم غیبی از این کیفیت سر بر می آورند. وصل شدن به مرکز حیات از این طریق است. من شما را به هیچ کس بودن دعوت می کنم. نخواه که کسی باشی. هویت های تراشیده شده توسط ذهن را کنار بزن ...

حیات فقط این نیست که می بینی. دریافت تو از زندگی چیزی است و حقیقت آن چیزی دگر. حیات جریان دارد. همیشه جریان داشته است و […]

قربانی را قُربِ آنی گفته اند. چه تعبیر لطیفی. درست است، با قربانی، به آنی نزدیک می‌شوی. نزدِ "یک" می‌شوی. می‌رسی. واصل می‌شوی. قربانی، یک عبادت تمام است...

این دوره رو به اتمام است. در واقع تمام شده است و به قولی در وقت اضافه بسر میبرد. آینده دگر از آنِ انسان نیست، از […]

اگر مرگ را بشناسی، عاشقش می شوی. ترس تو از مرگ، بخاطر عدم معرفت تو نسبت به آن است. ناشناخته همواره ایجاد ترس میکند، اگرچه زیباترین […]

اصطلاحی در علوم قرآنی است تحت عنوان “جری” که به معنای “جاری شدن” و “جریان داشتن” است. این بدان معنی است که مفاهیم آیات و کلمات […]

آیا”غربت” را می شناسی؟! از چیستی و چرایی اش باخبری؟! آیا بر روی غربت، مراقبه کرده ای؟! به کُنه اش رفته ای؟! آن را کالبدشکافی کرده […]

عالَم را نیرویی بی شکل و لایتناهی فراگرفته که بر اساس باور انسان به ظهور می رسد. یعنی از بی شکلی به شکل میآید. وقتی روح […]

قدرت یأس بیش از قدرت امید است. غیرقابل قیاس است. فریب امید را نخور. امید، نسیه است و یأس، نقد. گُلِ امید، پلاستیکی است. تصنعی است. وَعده ای است. هیچ تضمینی بر قطعیت آن نیست. اما گُلِ یأس، چون یاسی خوشبوست.