☆ دوست در هر زمان و مکانی دوستش را دوست می دارد. چه نزدیک باشد چه دور. زنده باشد یا مرده. اینجا باشد یا آنجا. در […]

☆ مسافر رهایی، همه چیزش را می بخشد. جسمش را به خاک. آگاهی اش را به باد. حیاتش را به آب و عشقش را به آتش. […]

☆ اگر بتوانی بدون طمع در میان طماعان زندگی کنی، و بیدار در میان خفتگان به سر بَری، این یعنی به حقیقت خویش واصِل گشته ای. […]

☆ “قیامت صغری”، موت ارادی است. خروج از سیطره ی ذهن است. دست شستن از اراده ی نفس و سکنا گزیدن در کیفیت تسلیم محض است. […]

☆ برخی می گویند که مانع رشد و کمال انسان، خود خداست و باید او را از میان برداشت. به یقین اشتباه می کنند. مانع رشد […]

☆ “توقف”، سرآغاز خداشناسیِ حقیقی است. هر گاه توانستی این ذهن شلوغ و شرطی شده را “متوقف” کنی و از القائات گذشته خلاصش نمایی، تازه به […]

تنها چیزی که شایسته ی آن است که یک سالک به خاطرش بمیرد، آزادی است. این آزادی که می گویم، ذات خدای مطلقی است که در […]

☆ ای دوست، حقیقت آن است که فقط یک روشن بین وجود دارد و آن خود خداست. حضرت حق است. دیگران در هر رتبه و مقام […]

☆ کسی نکته ای مکاشفه گون در کتاب “مکاشفات”اش گفته و دیگران نیز بی آنکه خِرَدورزانه آن را بررسی کنند، برداشت ظاهری شان را از آن […]